Posts

เห็นน้องมิว Mils Burasakorn เขียนบล็อกแล้วมีรูป #learntoday ขึ้นเลยอยากย้อนความหลังไปปี 2017 มาโม้ว่าไอเดียนี้มันเกิดขึ้นได้ไง ย้อนไปปีนั้น #ProntoTools กลับมาเล่น Leader กันทั้งทีมเพื่อให้ทุกคนมีสิทธิกำหนดทิศทางของ Policy ต่างๆ ภายในทีมในช่วงระยะเวลาหนึ่งๆ น่าจะประมาณ 1 เดือนถ้าจำไม่ผิด แล้วตอนนั้นผมจับได้เป็น Leader คู่กับโครี่เป็นคู่แรก เลยกำหนด Policy ขึ้นมา 2-3 อย่างแล้ว apply กับทีม Pronto Tools หนึ่งในนั้นคือ #learntoday #learntoday เป็นไอเดียที่เอาจริงๆ ผมไม่ได้คิดขึ้นมาเองแต่แรกอันนี้ disclaimer ก่อนเลย มันเกิดจากตอนที่นั่งคุยกับโครี่อยู่แล้วอารมณ์ประมาณว่ามันน่าจะดีนะ ถ้าเรารู้สึกว่าเราได้เรียนรู้อะไรในทุกๆ วันชีวิตจะไม่น่าเบื่อเลย แล้วกว่าจะถึงวันศุกร์หรือการจะจัด sharing session กันความตื่นเต้นเวลาเราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มันจะหายไปหมดแล้ว เลยคิดว่าต้องหาอะไรที่มัน light weight กว่านั้นมาเป็นช่องทางในการแบ่งปัน เพื่อที่จะให้ทุกคนรู้สึกว่า มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เราจะ share knowledge ซึ่งกันและกัน แล้วผมจำได้ว่าย้อนไปไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ผมเคยอ่านบล็อกของ Basecamp ชื่อ “What did you learn at work today?” (https://m.signalvnoise.com/what-did-you-learn-at-work-today/) ซึ่งเล่าให้ฟังว่า DHH เค้าใช้ฟีเจอร์ Automatic check-ins ที่ basecamp ยังไงบ้าง แล้วผมรู้สึกว่าเห้ยนี่มันเป็นไอเดียที่ดีมากเพราะช่องทางการสื่อสารเราเป็นแบบ async ไปเลย แม้แต่ knowledge sharing ก็ตาม ...

ใช่ครับ ผมเพิ่งลาออกจากทีม แต่สำหรับผมที่ทำงานมาหลายที่ นี่น่าจะเป็นการลาออกที่สำหรับผมมัน Properly หรือภาษาผมเรียกว่า บ้านไม่บึ้ม ที่สุดละ เลยอยากจะบันทึกเก็บไว้หน่อย เพราะตอนจุดที่ผมตัดสินใจออกน้องในทีมก็ถามเหมือนกันว่ามันต้องยังไงบ้าง แต่เอาจริงๆ เรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยมีใครสอนแหะ ผมจะข้ามสเต๊ปการตัดสินใจหรือเหตุผลว่าจะลาออกไปเลยนะครับ เพราะแต่ละคนน่าจะไม่เหมือนกัน ณ จุดนี้คือ ออกแน่ๆ ละ มาดูกันว่าต้องผ่านอะไรบ้าง ⏰ The clock start ticking หลังจากที่เราตัดสินใจลาออกแล้ว ผมว่าช่วงที่ยากที่สุดคือวินาทีที่เราเริ่มนับนี่แหละครับ ซึ่งขึ้นอยู่กับเราว่าอยากใช้เวลานับถอยหลังแค่ไหนก่อนเราจะไป บางคน 2 สัปดาห์ บางคน 1 เดือน บางคน 3 เดือน สำหรับผมคิดว่า 1 เดือนนี่กำลังดีเพราะมากพอที่เราจะมีเวลา Wrap up หลายๆ อย่าง แต่ก็ไม่นานเกินไปจนเรารู้สึกเบื่อไปก่อน แล้วถ้าถามว่านับตั้งแต่เมื่อไร เอาจริงๆ คือนับตั้งแต่วันที่เราบอกคนที่รับผิดชอบเราและเพื่อนร่วมทีมเราว่าจะออกครับ นับตั้งแต่วินาทีนั้นแหละครับ ซึ่งจะพาเรามาสู่หัวข้อที่สอง 💌 How to give a resign message ในบรรดาขั้นตอนทั้งหมดตลอด 1 เดือน นี่คือจุดที่อึดอัดที่สุดและโล่งใจที่สุดครับ ไม่ว่าเราจะออกด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม จุดนี้คือจุดที่เราตัดสินใจร่ำลากัน ซึ่งคำแนะนำกว้างๆ ของผมคือ ให้เลือกใช้คำที่มันชัดเจนที่สุด ไม่ต้องอ้อมหรือชักแม่น้ำทั้งห้าครับ นี่คือจุดที่เราตัดสินใจ วินาทีที่เราพูดหรือพิมพ์แล้วกด Enter ไปแล้วนั่นแหละ เราเลือกที่จะตัดสินใจแล้วครับ ...

ก่อนที่จะเขียนบล็อกนี้นี่คิดอยู่นานว่าจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับ 3 ปีที่ผ่านมายังไง คือมันมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลากหลายมากจนไม่รู้จะเล่าเรื่องไหนก่อน โชคดีที่เมื่อวานไม่รู้คุยกันแบบไหน เรื่องนี้มันก็ถูกยกขึ้นมาแล้วพอมองย้อนกลับไป นี่แหละเรื่องนี้แหละคือ Once in a life time story เลย แล้วผมจะมาเล่าให้ฟังในบล็อกนี้อีกรอบครับ Traditional Leader ก่อนที่จะพูดถึงคำว่า Emergent Leadership ต้องย้อนกลับไปถึง Traditional Leader ก่อน ก่อนหน้านี้มาตลอดชีวิต (ใช่! ต้องใช้คำว่าตลอดชีวิต) ผมมีความเชื่อว่าถ้าเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างให้ได้ เราต้องมี Power และการจะมี Power ได้เราต้องมี Role ต้องมีตำแหน่ง หรืออะไรก็แล้วแต่นะ ในการที่จะมอบ Power ให้เราสามารถเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้ พอเราเชื่อแบบนี้แล้วเนี่ย วิธีการแก้ปัญหาของผมมันเลยเป็นเหมือนเดิมมาตลอดคือ ไม่ว่าเราจะเริ่มต้นใหม่ที่ไหน กับทีมใหม่ที่ไหน สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เราจะหาช่องที่จะทำให้เราไปอยู่ในจุดที่สูงที่สุดให้ได้ เพื่อที่เราจะได้มองลงมาแล้วเราจะสามารถบอกได้ว่า นี่ไปทางซ้ายสิ ไปทางขวาสิ โดยไม่ต้องกังวลกับผลลัพธ์ของการตัดสินใจมากนัก (เพราะมันขึ้นมาสูงแล้วไง) นอกจากนี้ผมบอกเลยว่า พอเรามี Role มีตำแหน่ง อยู่ข้างหลัง ไม่ว่าจะเป็น Senior, Lead, Manager หรืออะไรก็ตามติดหลังอยู่ เราจะมีความมั่นใจมาก (แต่ตอนนั้นยังไม่รู้สึกนะ) เวลาเราออกไปเจอคนอื่น ซึ่งอันนี้พอผมมามองย้อนกลับไปมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เพราะโครงสร้างอำนาจทางสังคมที่ผมโตมาตลอดชีวิต มันนำให้เราต้องทำแบบนี้ My Story ยังครับ ยังไม่ถึง Emergent Leadership เพราะพูดเลยอาจจะไม่เห็นภาพ ผมเลยจะมาโม้เรื่องราว Once in a life time ของผมและสิ่งที่ผมเพิ่งมาเรียนรู้ใน 3 ปีที่ผ่านมาให้ฟัง แต่ถ้าอดทนอ่านไม่ไหวอยากรู้ว่า Emergent Leadership คืออะไร ข้ามไปหัวข้อถัดไปได้เลยครับ ...

ต้องเล่าย้อนกลับไปก่อนว่าประมาณช่วงอาทิตย์ก่อนผมไปเห็นเว็บนี้ในทวิตครับ https://dontasktoask.com/th/ ซึ่งมันก็ติดอยู่ในใจอยู่ซักพักนึงเลย เพราะมีหลายเหตุการณ์ในชีวิตมากที่ผมเจอคำถามแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ยิ่งพอเรามาอยู่ในสถานการณ์ที่ต้อง Work From Home กันหมดและต้องเปลี่ยนรูปแบบการสื่อสารมาอยู่บน Text, Voice (Discord) มากขึ้น วิธีการถามหลายๆ อย่างที่เคยใช้ได้ ก็ไม่ค่อยเวิร์ค ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาผมเลยพยายามสังเกตุตัวเองเหมือนกันว่า “เราตอบคำถามยังไง” ก็เลยค้นพบ Set of practice ที่ผมใช้มาซักพักละ เลยออกมาเป็นบล็อกนี้ และต้องบอกก่อนว่าหลายๆ อย่างผมก็ไม่ได้คิดเองเลย แต่น่าจะเกิดจากการไปอ่าน ไปเรียน หรือได้ยินมา เลยต้องสารภาพตามตรงว่า จำไม่ได้จริงๆ ว่าไปรู้เทคนิคนี้มาจากไหนครับ 🤔 ถามยังไงให้ง่ายกับคนตอบ เทคนิคแรกผมจำมันได้แม่นเพราะว่า หัวหน้าคนแรกๆ ผมเป็นคนสอนผมเองเรื่องนี้และเป็นเรื่องที่จำกันได้แทบจะทั้งทีม เพราะถ้าถามไม่ตรง Format นี้จะโดนไล่ให้มาประกอบคำถามเป็น Format นี้ใหม่ โดย Format นี้แบ่งเป็น 3 หัวข้อหลักเวลาเราจะถามคือ กำลังทำอะไรอยู่ เกิดอะไรขึ้น เราคาดหวังว่ามันจะเป็นยังไง เดี๋ยวผมจะลองยกตัวอย่างก่อนที่จะเข้า Format กับหลังปรับ Format แล้วนะครับ Before: ทำไมมันมีให้เลือกแค่ support เองอ่ะ After: ผมกำลังใช้ admin user ทำการสร้าง user ใหม่ ทำไมในระบบผมถึงมีให้เลือกประเภท user แค่ support นะ ทั้งๆ ที่ user ผมควรสร้างได้ทุกแบบสิทั้ง admin, support, finance ซึ่งถ้าเราสังเกตุดีๆ จะค้นพบว่า เห้ยนี่มันรูปแบบเดียวกับ AAA Pattern เวลาเราเขียน Unit Test เลยนี่น่า สำหรับใครที่ไม่รู้เคยได้ยิน AAA Pattern มาก่อนนะครับ มันคือรูปแบบการเขียนโค้ดของตัว Unit test ให้ออกมาอยู่ใน Structure ที่เราสามารถมองแว็บเดียวแล้วเข้าใจได้เลย โดยแทนที่เราจะเขียนเทสโค้ดออกมาเป็นก้อนๆ เราจะแบ่งเป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ แล้วขั้นด้วย Blank line เป็น ...

ช่วงปีใหม่ผมมีเวลาไปเรียนคอร์ส The Ultimate Go Series ของพี่ยอดซึ่งจากใจคนที่ดู Go อยู่ห่างๆ ผมบอกได้เลยว่าคอร์สนี้สอนได้ครบเครื่องมากในเวลาไม่กี่ชั่วโมง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ ประเด็นคือตอนคอร์ส 2 ที่กำลังเรียนเรื่อง API พี่ยอดใช้ HTTP Client ที่รันจาก Plain-text query เลยบน VSCode ซึ่ง ส่วนตัวผมเคยใช้อะไรคล้ายๆ กันบน Intellij เวอร์ชั่นหลังๆ แต่ก็ยังไม่ค่อยคลิก แต่ก็จังหวะพอดีที่คอร์สนี้ผมเรียนอยู่บน emacs ผมที่ค่อยๆ ใช้งานหนักขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้ตอบโจทย์การใช้งานที่สุด โพสนี้เลยจะเล่าว่าผมใช้ Emacs REST cilent ยังไง แล้วก็จะเปรียบเทียบ use case เดียวกันเทียบกับ REST client บน Intellij กับ VSCode ด้วยครับ Installing สำหรับ emacs สามารถโหลดจาก MELPA ได้จาก package ชื่อ restclient ครับ แต่ถ้าใครใช้ Doom ก็เพียงแค่เปิด option rest ; Emacs as a REST client ในไฟล์ init.el แล้วสั่ง doom reload ก็พร้อมใช้งานแล้วครับ ...

Year In Review นี่เขียนครั้งสุดท้ายตั้งแต่ปี 2019 เลย ปีที่แล้วตั้งท่าว่าจะเขียนสุดท้ายก็ไม่ได้เขียน ปีนี้เลยขอเอาใหม่ เหมารวบ 2 ปีเลยละกัน 📚 Live & Learn มันมีช่วงเวลาที่เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราอยากจะทำอะไรกันแน่ แล้วมันก็ตอบไม่ค่อยได้ แต่สิ่งที่ช่วยให้ตอบคำถามนี้ได้เร็วขึ้นคือการต้องเปลี่ยนงานแบบกระทันหันตอนช่วงต้นปี 2020 เลยทำให้ทุกๆ อย่างที่เคยคิดไว้ต้องเปลี่ยนไปหมดเลย แล้วเริ่มนับ 1 ใหม่ ช่วงปี 2020 แทบจะทั้งปี เป็นช่วงที่ตั้งคำถามเรื่องนี้กับตัวเองจริงจังมากๆ เพราะพอมันต้องมาอยู่ใน environment ใหม่อะไรที่เคยคิดว่าทำแล้วเวิร์คมันไม่เวิร์ค โลกบางครั้งก็ไม่ได้หมุนในจังหวะที่เราคุ้นเคย เป็นปีที่ต่อสู้กับ Self-esteem ตัวเองหนักมาก เรียกได้ว่าพังทลายเลย จำได้ว่าช่วงปลายๆ ปี 2020 เป็นช่วงที่ฟื้นกลับมาละ แล้วกำลังตามหาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจจนได้ไปเรียน Math for Working Programmer เลยได้กลับมาสนใจ Foundation ของการโปรแกรมหลายๆ อย่างที่ต้องยอมรับจริงๆ ว่าอยู่รอดมาได้หลายปีโดยไม่ได้ศึกษา และมันถึงเวลาที่ต้องศึกษาแล้ว ประกอบกับช่วงนั้นย้ายที่ทำงานอีกรอบพอดี เลยได้ทดลองอะไรใหม่ๆ หลายอย่างเลย พอจิตใจตัวเองกลับมาดีแล้วอะไรๆ มันก็กลับมาดีตาม มีพลังทั้งไปเรียนเยอะมาก (How to Design Program, NAND2Tetris, Programming Languages Part A, Certified ScrumMaster) และไปสอนก็เยอะมากเช่นกัน แล้วมันทำให้ภาพที่ตัวเองตามหาว่าอยากทำอะไรมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ตอบได้เต็มปากว่าเรื่องที่สนใจคือ Programming Language (PL) และยังตื่นตาตื่นใจทุกครั้งที่เจอ paradigm ใหม่ๆ ในหลายๆ ภาษาครับ ...

ผมรู้จัก The Phoenix Project มานานมากและมันวนเวียนมาเกือบจะได้อ่านหลายรอบ จนกระทั่งเมื่อประมาณกลางเดือนที่แล้ว ผมเพิ่งได้มีโอกาสจะหยิบมันขึ้นมาอ่าน และตั้งแต่ตอนนั้นผมแทบจะวางไม่ลงเลยตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา และผมแนะนำให้กับทุกคนที่ทำงานใน IT ทั้ง Business และ Engineering ควรอ่านเลยครับ The Phoenix Project เล่าเรื่องผ่านสายตาของ Bill Palmer - Manager ระดับกลางๆ ที่จับพลัดจับพลูถูกเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็น VP of IT Operations ใน Part Unlimited บริษัทขายชิ้นส่วนประกอบต่างๆ ของรถยนต์ที่กำลังเดิมพันกับ Phoenix Project ซอฟท์แวร์ตัวใหม่ที่จะช่วยกระตุ้นยอดขายและยกระดับบริการให้ล้ำหน้าคู่แข่งไปได้ ผมพยายามจะสปอยเนื้อหาให้น้อยที่สุดแต่ผมบอกได้ว่า เนื้อเรื่องในหนังสือเล่มนี้มันเข้มข้นมากทุกๆ อย่างมันถาโถมมาอย่างหนักหน่วงและ หลายๆ ครั้งมันตรงกับชีวิตจริง (ถ้าคุณทำงานใน Software Industry มานานพอ) ทุกๆ หน้าที่เรามองผ่านสายตา Bill และพยายามแก้ปัญหาที่เข้ามามันเหมือนกับว่าเราได้ไปนั่งอยู่ตรงนั้น ในห้องประชุม NOC หรือแม้แต่ที่ Production Plant จริงๆ และหลายครั้งตัวผมเองก็คิดไม่ออกว่าจะแก้ปัญหาที่เข้ามาในเรื่องยังไง แต่สิ่งที่ผมนับถือที่สุดกับ Bill เลยคือความที่ Bill เป็นคนที่ Humble และ Empowered มาก ซึ่งเราจะเห็นได้จากหลายๆ ครั้งที่เวลาเจอปัญหาแล้ว Bill คิดไม่ออกแต่ทีมช่วยกันคิดออก Bill จะเปลี่ยนโหมดเป็น supporter ไอเดียนั้นทันทีและหลายครั้งก็ช่วย Facilitate ให้ไอเดียนั้นต่อยอดขึ้นไปอีก ในขณะเดียวกันหลายครั้งเราก็จะเห็น Bill จมไปกับความคิด กับไอเดียที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาแล้วเกิด Aha! Moment ขึ้นด้วย ซึ่งนอกจาก Bill มีอีก 2 ตัวละครที่ผมอยากพูดถึงคือ Erik (Board Candidate), Brent (Lead Engineer) ...

ผมไม่รู้ว่าจะมีใครมาใช้ emacs แบบ เป็น text-editor ตัวแรกเลยมั้ย ผมไม่ใช่คนนึงแน่ๆ ซึ่งพอเราเปลี่ยนเครื่องมือ มันจะอารมณ์เดียวกับเราเปลี่ยนภาษา Programming ที่เราเขียนทุกวันเลย เพราะสิ่งแรกๆ ที่เราพยายามทำคือ “เราพยายามจะทำสิ่งเดียวกับที่เราเคยทำได้จากภาษาเก่า ในภาษาใหม่” ลองเปลี่ยนคำว่า ภาษา เป็น text-editor ดูครับ แล้วลองตอบตัวเองดูว่าเราอยากทำอะไรได้บ้าง คำตอบของคำถามข้างบนมันน่าจะเยอะมาก หรืออาจจะขอแค่มี syntax highlight ผมเชื่อว่าแต่ละคนมีคำตอบของตัวเอง ซึ่งผมก็มีคำตอบของผมด้วย และคิดว่าเป็นหัวข้อที่ดีที่จะเอามาเขียน EP2 ที่ค้างคาไว้มานาน หลังจากเกริ่นมานาน วันนี้ขอเสนอตอน “สภาพแวดล้อม” ครับ 💬 ในบล็อกนี้ผมอาจจะมี Reference ถึง key Vim เยอะมาก ไม่ใช่เพราะมันไม่ดี แต่เพื่อต้องการให้เห็นภาพว่า Design philosophy มันต่างกัน และส่วนตัวผมยังชอบ Vim อยู่นะ :wq! เปิดประตูและปิดประตู มันจะมี Joke ที่คนใช้ Vim โดนล้อกันบ่อยๆ คือปิด Vim กันไม่เป็น ซึ่งส่วนตัวผมมองว่า Emacs ก็ไม่ต่างกัน ถึงมันจะมี Menu bar ให้ข้างบนก็เถอะ ถ้าต้องการเปิดไฟล์ใน emacs เราจะเปิดจาก terminal เป็น emacs ก็ได้ แต่ถ้าเผลอเข้ามาใน emacs แล้วจะใช้ C-x C-f ครับ ...

ลืมหัวข้อ blog นี้ไปก่อนนะครับ แล้วลองพยายามเดาดูว่าโค้ด Java ข้างล่างนี้พยายามทำอะไร มันก็ดูตรงไปตรงมาใช่มั้ยครับ แล้วถ้ารันออกมาสมมติวันนี้วันที่ 1 ธันวาคม 2021 สิ่งที่ function นี้คืนกลับมาก็ เป็น 2020-12-01 ใช่มั้ยครับ ถ้าเราเขียน Unit test ไว้ เทสนี้ก็น่าจะผ่านได้ง่ายๆ ปกติไม่มีอะไร เรื่องมันมีอยู่ว่า ถ้าสมมติวันนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2021 แล้วโค้ดชุดนี้เอาไว้บอกว่าควรจะจ่ายเงินเดือนเราตอนวันที่เท่าไร ลองทายดูมั้ยครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น รู้จักกับ DateTimeFormatter กันก่อน ผมสังเกตุเห็น อย่างน้อยก็ใน Codebase ที่ผมทำงานด้วยอยู่ว่า Java Developer ส่วนใหญ่จะยังคุ้นเคยกับ Date API ที่มีมาตั้งแต่ Java 1.0 หน้าตาประมาณโค้ดข้างล่างครับ ซึ่ง จะเห็นได้ว่า Date API ตัวเก่าของ Java นั้นมีปัญหาเยอะมาก อย่างเช่นการที่จะปั้นเวลาซักอย่างก็เริ่มที่ปี 1900 แล้วบวกไปเอาหรือเดือนที่เริ่มที่ index ที่ 0 ซึ่งไม่ใช่ว่าทางทีมพัฒนา Java จะไม่พยายามแก้ปัญหานี้นะครับ ความพยายามแรกคือ Calendar class ที่ออกมาใน Java 1.1 แต่ก็ยังมีปัญหาหลายๆ อย่างอยู่ จน Java Developer หลายคนเลือกที่จะไปใช้ 3rd Party Library อย่าง Joda-Time แทน ซึ่งหลังจาก Oracle ได้ยึด Java ไปก็เลยเกิด Date/Time API ตัวใหม่ขึ้นมาใน Java 8 ซึ่งมีพื้นฐานหลายๆ อย่างมาจาก Joda-Time ครับ ...

เคยมีความรู้สึกแบบนี้มั้ยครับ อารมณ์ประมาณว่า อยากจะเรียนคอร์สนั้นที่ซื้อไว้ตั้งนานแล้วให้จบ อยากจะอ่านหนังสือเล่มที่ซื้อเมื่อเดือนก่อน อยากจะทำ side project ที่คิดไว้ให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง อยากจะมีทำให้ความสัมพันธ์ในชีวิตกับคนที่เราแคร์ดีขึ้น อะไรแบบนี้ แต่รู้ตัวอีกทีก็หมดวันละ และพอมองไปรอบๆ ตัวก็จะเห็นอนุเสาวรีย์ของความสิ้นหวังวางอยู่ ซึ่งหลายๆ ครั้งทุกปัญหามันจะกลับมาที่สิ่งเดียวคือ เราอยากมีเวลามากกว่านี้เหลือเกิน ถ้าคุณมีความรู้สึกแบบนี้ ยินดีด้วยคุณไม่ได้เป็นอยู่คนเดียว ผมก็เป็นและอีกหลายๆ คนก็เป็นครับ ซึ่งความรู้สึกแบบนี้ ส่วนตัวผมเองก็ปล่อยมันไว้นานมาก แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองยุ่งมากทั้งงานหลวง งานเสริม งานเพื่อสังคม มันอยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิตตั้งแต่ตื่นนอน จนนอนหลับ เรื่อยไปจนเสาร์ อาทิตย์ จนแทบไม่เคยได้อยู่กับตัวเอง ผมเป็นอย่างนั้นมาตลอด หลายเดือนมากจนกระทั่งช่วงต้นเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาผมป่วย ซึ่งตอนแรกเหมือนจะหายเร็ว เอาไปเอามากินเวลาไป 2 สัปดาห์เต็มๆ กว่าจะดีขึ้น ซึ่ง 2 สัปดาห์ที่นอนป่วย ที่ต้องพักผ่อน ให้ยาผ่านสายน้ำเกลือ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนเลยที่ผมได้หยุดจริงๆ คำว่าหยุดผมหมายถึงทุกอย่างที่ผมบอกว่าผมยุ่งมาก ทั้งงานหลวง งานเสริม งานเพื่อสังคม ทุกอย่างหยุดหมด ในช่วงเวลานั้นแรกๆ สิ่งที่ผมทำนอกจาก กินกับนอน คือไถมือถือไปเรื่อยๆ ไถจนแอพมันล็อกแล้วแจ้งเตือนว่า Digital balance วันนี้หมดแล้วนะ ช่วงแรกๆ ผมก็กด ignore มันไปแล้วก็ไถๆ ต่อจนนอน วนอยู่อย่างนี้หลายวัน จนวันนึงเหมือนผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำอะไรอยู่วะ แล้วผมซึ่งหยิบ Kindle มาด้วยพอดีก็เปิดหนังสือ Make Time ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หลังจากที่เคยอ่านเมื่อหลายปีมาแล้ว แล้วผมค้นพบว่า มันกลับมาหาผมได้ถูกช่วงเวลาชีวิตมาก ...